Schoonheid
De kunstelijke schoonheid van Eliza
Schoonheid van kunst, wat is mooi, wat vind je mooi. Dat is de vraag. Esthetiek van iets. Van niets. Voor mij is schoonheid iets dat vanbinnen gevoeld wordt. Zowel bij voorwerpen als bij gedrag en gebaar.
Iets zien of horen dat me ontroerd, tranen in mijn ogen brengt: Een kind dat een verdrietige moeder even omarmt, ook al weet het niet wat er aan de hand is. Het laat mama even weten: je bent niet alleen, ik ben er voor je.
Een beeld of schilderij dat mijn aandacht vasthoudt en me vanbinnen laat branden terwijl ik niet kan ontdekken hoe dat komt. Kandinsky blijft me raken. Zelfs na analyseren kan ik dit gevoel niet verklaren. En eigenlijk wil ik dat ook niet. Het is mijn gevoel, mijn schoonheid. Het maakt me niet uit of het door de kleuren komt. Of door de compositie of de vormen. Ik weet dat deze aspecten zeker mee spelen in de beleving van de beschouwer.
Mijn kunstelijke schoonheid is afhankelijk van hoe ik me op dat moment voel. Ben ik verdrietig zullen dezelfde dingen en objecten me anders raken dat wanneer ik blij en uitbundig ben. Wat belangrijk voor me is, is dat ze me blijven raken. Dat is mooi. Een ander mooi dan esthetisch mooi.
Mooi is een snel gezegd woord: “dat vind ik mooi!” Ik gebruik het zelf ook, misschien wel te vaak. Wat is mooi. Nu ik erover nadenk vind ik ‘mooi’ maar een leeg woord. Wat is het verschil tussen mooi en lelijk. Of tussen mooi en echt kijken. Wanneer wordt mooi schoonheid. Hoe meer ik erover nadenk hoe verwarrender het voor me word.
Het lijkt me mooi om eens met een goed glas wijn op een zonovergoten terras kijkend over het water met een goede vriend eens te filosoferen over de schoonheid van de kunst. Waarna ik weer een andere visie kan krijgen en het nog verwarrender wordt. Dan heb ik in ieder geval kunnen genieten van aangenaam gezelschap.